De boeken van de Auteurs

Door Rock C. -
Er was een tijd toen de boeken van auteurs als werken van integriteit, als de werken werden goedgekeurd die nauwgezet en verstandig en creatief door schrijvers werden bewerkt die aan het schrijven als het roepen werden toegewijd.

Er was een tijd toen de boeken van auteurs niet voor veracity werden uitgedaagd - hoewel zij voor andere dingen, voor inhoud, elementen of stijl, door censors, koningen werden uitgedaagd, en paranoïde of jealous. Maar nu, met de uitgeversindustrie zo groot zoals de automobiel of mechanische industrieën, de handeling en het proces om een boek te schrijven open aan iedereen van ondernemers aan illiterates, zelfs zijn de beste boeken onderworpen aan stringent nauwkeurig onderzoek.

Aldus, worden de schrijvers nu verzocht om op veelvoudige manieren te bewijzen: de schrijver moet de veeleisende taak ondergaan om het boek te schrijven; de schrijver moet actief en exhaustingly aan het bekend maken van het boek (de marketing niet meer verlaten aan de het publiceren en van PR beroeps, namelijk maar gezet op de schrijver aan havik door verplichte verschijningen, lezingen, en gesprekken) deelnemen; en de schrijver moet aan zijn of haar lezers antwoorden, die aan zijn of haar proces om het boek spreken te schrijven.

Dit schijnt zowel eerlijk, gezien de concurrerende aard van boek het publiceren, en oneerlijk, gezien de aard van de ware schrijver, die vaak zijn of haar tijd doorbrengt die, niet over het schrijven spreekt of het schrijven of geen test schrijft verkoopt die hij/besteed zijn tijd het schrijven heeft besteed. Maar voor velen van ons, de hoe markt is het dat hoogste-betaalde schrijvers krijgen hoogste loon voor het bedriegen?

De laatste twee decennia hebben beschuldiging van armen, het ontbreken gezien, of de afwezige ethiek in schrijvers die hebben plagiarized, vervaardigd, of smukte het werk op dat de rest ons worstelt te schrijven, te worden gepubliceerd, en te worden die genoeg wordt betaald voor om de huur op één enkele ruimte minstens te betalen, de ISP en telefoonrekening te betalen, of een zak van kruidenierswinkels te kopen. Sommige van deze twijfelachtige werken zijn de boeken van de auteurs, zijn wat artikelen voor de meest geachte publicaties in de wereld:

In 1982, bijvoorbeeld, werd het de fictiewerk van Jerzy Kosinski's, de Geschilderde Vogel uitgedaagd door de schrijvers Geoffrey Stokes van de Stem van het Dorp en Eliot Fremont, die de schrijver van het hebben beschuldigde zijn redactiemedewerkers schrijft grote gedeelten van het boek van de auteur.

In 2001, leverde Michael Finkel, die voor de New York Times schrijft, een artikel op de slavenhandel op Ivoorkust, een artikel dat bleek om een fictieve stergeïnterviewde en een foto van iemand buiten de gekenmerkte jongen te bevatten.

In 2003, Jayson Blair, dat was (incompetently) werkt voor de New York Times, busted voor het plagiarizing van talrijke stukken. Nadat hij van van hem coveted positie aftrad, werden meer truths aan het licht gebracht dat hij citaten, gesprekken, en zijn verslagen van de uitgavenrekening (om voor zijn ware of activiteiten te behandelen die - onderzoeken rapporteren niet), had vervalst en artikelen van andere kranten en nieuwsdiensten opgeheven, latend doorgaan hen voor van hem.

In 2004, werd de verslaggever Jack Kelley van de V.S. vandaag gevonden om wezenlijke gedeelten minstens acht belangrijke verhalen vervaardigd te hebben, ophief bijna twee dozijnen citaten of ander materiaal van concurrerende publicaties, loog in toespraken die hij voor de krant heeft gegeven samengezworen en om die te misleiden die zijn werk, volgens de wettige schrijver Blake Morrison onderzoeken van de V.S. vandaag.

In 2005, kwam de Code Davinci onder dicht nauwkeurig onderzoek: Dan Brown had het idee voor zijn boek en het onderzoek van het Heilige Bloed en Heilige Grail gestroopt, het werk drie schrijvers die na meer dan tien jaar van onderzoek worden ontwikkeld.

Ook in 2005, George Baghdadi, die aangezien een langsligger voor het Nieuws van Cox uit, omhoog citaten maakte, zijn werk (of zei hij werkt, beschuldigend een medewerker niemand ooit had of ooit) is samengekomen bewerkte, en grote passages van vroegere artikelen plagiarized die bij een ander document, het St. Petersburg Nieuws worden geschreven.

En zo komen wij aan dit jaar, 2006 (en het is slechts Januari), en de de boeken en artikelen van de auteurs in kwestie. Tim Ryan van het ster-Bulletin van Honolulu werd ontdekt materiële Wikipedia hebben gebruikt, word-for-word zonder de steunen aan Wiki als zijn bron gegeven te hebben. En James Frey (het heetste onderwerp van bespreking voor schrijvers deze week), die A Miljoen Kleine Stukken schreef, is geweest outed voor zijn uiterste opsmukt (het vervalsen, het vervaardigen, het liggen) in het boek, dat als gedenkschrift wordt gefactureerd, een non-fictieboek.

Laatstgenoemde transgressor heeft winsten van de verkoop van meer dan 3.5 miljoen exemplaren gemaakt. Die in zijn kleine subcultuur van dubieuze en duplicitous schrijvers hebben een goede brok in vergelijking vandaag gemaakt, die dergelijke prestigieuze banen hebben zoals die met The Times en de V.S. Velen als niet de meeste schrijvers die vandaag zijn werken appalled. Maar hoe de consumenten, lezers, zullen antwoorden? Zullen zij buitenstormen om het auteursboek hoe dan ook te kopen, omdat het werkelijk goede lezing is? Zullen zullen zij kopen en wegens de controverse en het schandaal lezen? Zullen zij bijdragen tot de bestendiging van de rijke pseudoschrijvers die het goede kunnen opscheppen schrijven, geen kwestie verkoopt van whence het kwam? Wij zullen op de boekhandelaars lijsten en het rangschikken moeten letten en te weten komen.