Τα βιβλία των συντακτών

Από Rock Γ. -
Υπήρξε ένας χρόνος όταν έγιναν αποδεκτά τα βιβλία των συντακτών ως εργασίες της ακεραιότητας, ως εργασίες που επεξεργάστηκαν προσεκτικά και έξυπνα και δημιουργικά από τους συγγραφείς που αφιερώθηκαν στο γράψιμο ως κλήση.

Υπήρξε ένας χρόνος όταν δεν προκλήθηκαν τα βιβλία των συντακτών για την ακρίβεια - αν και προκλήθηκαν για άλλα πράγματα, για το περιεχόμενο, στοιχεία ή ύφος, από τους λογοκριτές, τους βασιλιάδες, και τον παρανοϊκό ή ζηλότυπος. Αλλά τώρα, με την εκδοτική βιομηχανία τόσο μεγάλη όσο τις αυτοκίνητες ή μηχανικές βιομηχανίες, η πράξη και η διαδικασία ένα βιβλίο ανοικτό σε το καθένα από τους επιχειρηματίες στα illiterates, ακόμη και τα καλύτερα βιβλία υπόκεινται στην αυστηρή διερεύνηση.

Κατά συνέπεια, οι συγγραφείς καλούνται τώρα για να αποδειχθούν με τους πολλαπλάσιους τρόπους: ο συγγραφέας πρέπει να υποβληθεί στην απαιτητική στοιχειώδη εργασία το βιβλίο ο συγγραφέας πρέπει ενεργά και exhaustingly να συμμετέχει στην κοινοποίηση του βιβλίου (το μάρκετινγκ που αφήνεται όχι άλλο στους επαγγελματίες έκδοσης και δημόσιων σχέσεων, δηλ., αλλά που τίθεται επάνω στο συγγραφέα στο γεράκι από τις υποχρεωτικές εμφανίσεις, τις αναγνώσεις, και τις συνεντεύξεις) και ο συγγραφέας πρέπει να απαντήσει στους αναγνώστες του/της, που μιλούν στη διαδικασία του/της το βιβλίο.

Αυτό φαίνεται και δίκαιο, λαμβάνοντας υπόψη την ανταγωνιστική φύση της έκδοσης βιβλίων, και άδικος, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του αληθινού συγγραφέα, ο οποίος ξοδεύει συχνά το χρόνο του/της γράφοντας, μην μιλώντας για το γράψιμο ή του γραψίματος ή της παρουσίασης αποδείξεων πώλησης που ξοδεύει/ξοδεμμένος το χρονικό γράψιμό του. Αλλά για τις πολύτα από εμάς, πώς η έκθεση είναι αυτό ότι κορυφαίος-πληρωμένοι συγγραφείς παίρνει την κορυφαία αμοιβή για την εξαπάτηση;

Οι τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν δει την κατηγορία των φτωχών, να λείψουν, ή η απούσα ηθική στους συγγραφείς που έχουν, κατασκευασμένος, ή εξωράϊσε την εργασία ότι το υπόλοιπο μας αγωνίζεται να γράψει, να πάρει δημοσιευμένο, και να πάρει πληρωμένο αρκετών για για να πληρώσουν τουλάχιστον το μίσθωμα σε ένα μονόκλινο, να πληρώσουν το ISP και τηλεφώνων λογαριασμό, ή να αγοράσουν μια τσάντα των παντοπωλείων. Μερικές από αυτές τις αμφισβητήσιμες εργασίες είναι τα βιβλία των συντακτών, μερικές είναι άρθρα για τις εκτιμημένες δημοσιεύσεις στον κόσμο:

Το 1982, για παράδειγμα, η εργασία μυθιστοριογραφίας του Jerzy Kosinski's, το χρωματισμένο πουλί προκλήθηκε από τους συγγραφείς Geoffrey Stokes του χωριού φωνής και Eliot Fremont, που κατηγόρησε το συγγραφέα για την κατοχή οι εκδοτικοί βοηθοί του γράφει τις μεγάλες μερίδες του βιβλίου του συντάκτη.

Το 2001, Michael Finkel, που γράφει για τους New York Times, παρέδωσε ένα άρθρο σχετικά με το εμπόριο σκλάβων στο Ακτή Ελεφαντοστού, ένα άρθρο που έβγαλε να περιέχει έναν πλασματικό δίδοντα συνέντευξη αστεριών και μια φωτογραφία κάποιου εκτός από το αγόρι που χαρακτηρίστηκε.

Το 2003, Jayson Blair, που λειτουργεί (ακατάλληλα) για τους New York Times, ήταν χρεωκοπημένο για τα πολυάριθμα κομμάτια. Αφότου παραιτήθηκε από δικούς του η θέση, περισσότερα truths αποκαλύφθηκαν ότι είχε επινοήσει τα αποσπάσματα, τις συνεντεύξεις, και τα αρχεία απολογισμού δαπάνης του (για να καλύψουν για τις αληθινές δραστηριότητές του - που δεν υποβάλλουν έκθεση ή που δεν ερευνούν), και ανύψωσε τα άρθρα από άλλες εφημερίδες και υπηρεσίες ειδήσεων, περνώντας τους μακριά ως δικοί δικοί του.

Το 2004, ο δημοσιογράφος Jack Kelley της USA Today βρέθηκε για να κατασκευάζει τις ουσιαστικές μερίδες τουλάχιστον οκτώ σημαντικών ιστοριών, ανύψωσε σχεδόν δύο δωδεκάα αποσπάσματα ή άλλο υλικό από τις ανταγωνιστικές δημοσιεύσεις, είπε ψέματα στις ομιλίες που έδωσε για την εφημερίδα και συνωμότησε να παραπλανήσει εκείνους που ερευνούν την εργασία του, σύμφωνα με το νόμιμο συγγραφέα Blake Morrison της USA Today.

Το 2005, ο κώδικας Davinci ήρθε κάτω από τη εξονυχιστική έρευνα: Ο Dan Brown είχε κυνηγήσει λαθραία η ιδέα για το βιβλίο του και η έρευνα από το ιερό αίμα και το άγιο δισκοπότηρο, μια εργασία τρία συγγραφείς που αναπτύχθηκαν μετά από πάνω από δέκα έτη έρευνας.

Επίσης το 2005, George Baghdadi, που εργάζεται δεδομένου ότι ένας χορδιστής για τις ειδήσεις COX, αποτέλεσε τα αποσπάσματα, καλλιέργησε έξω την εργασία του (ή είπε αυτός, κατηγορώντας έναν βοηθό που κανένας δεν είχε πάντα ή πάντα έχει συναντηθεί), και οι μεγάλες μεταβάσεις από τα προηγούμενα άρθρα που γράφτηκαν από ένα άλλο έγγραφο, οι ειδήσεις της Αγία Πετρούπολης.

Και έτσι ερχόμαστε σε αυτό το έτος, το 2006 (και είναι μόνο Ιανουάριος), και τα βιβλία και τα άρθρα των συντακτών εν λόγω. Το Tim Ryan του αστέρι-δελτίου της Χονολουλού ανακαλύφθηκε Wikipedia υλικού, λέξη προς λέξη χωρίς δόσιμο των στηριγμάτων σε Wiki ως πηγή του. Και James Frey (το καυτότερο θέμα της συζήτησης για τους συγγραφείς που αυτή η εβδομάδα), που έγραψε το Α εκατομμύριο μικρά κομμάτια, ήταν για το άκρο του εξωραΐζει (πλαστογράφηση, κατασκευή, να βρεθεί) στο βιβλίο, που τιμολογείται ως απομνημονεύματα, ένα βιβλίο μη μυθοπλαστικής λογοτεχνίας.

Ο τελευταίος παραβάτης έχει πραγματοποιήσει τα κέρδη από την πώληση πάνω από 3.5 εκατομμύριο αντιγράφων. Εκείνοι στη μικρή υποομάδα αμφίβολων και duplicitous συγγραφέων του έχουν κάνει ένα καλό χοντρό κομμάτι στη σύγκριση, που έχει τέτοιες προσδίδουσες γόητρο εργασίες όπως εκείνοι με τη The Times και τη USA Today. Πολλοί εάν όχι οι περισσότεροι συγγραφείς που εργάζονται σήμερα είναι τρομαγμένοι. Αλλά πώς οι καταναλωτές, αναγνώστες, θα αποκριθούν; Θα ορμήξουν έξω για να αγοράσουν το βιβλίο συντακτών οπωσδήποτε, επειδή είναι πραγματικά καλή ανάγνωση; Θα αγοράσουν και θα διαβάσουν λόγω της διαμάχης και του σκανδάλου; Θα συμβάλουν στη διαιώνιση των πλούσιων ψευδο συγγραφέων που μπορούν να καυχηθούν ότι το καλό γράψιμο πωλεί, κανένα θέμα από από όπου ήρθε; Θα πρέπει να προσέξουμε τους καταλόγους και τις ταξινομήσεις βιβλιοπωλών και να ανακαλύψουμε.